درگذشت یک پدر معنوی

صبح امروز 5 شنبه (14/9/1392) پدر علم ارتباطات و روزنامه نگاری درگذشت .

امروز باید آنچه را آموخته ام در قالب واژگان زیبا از یک پدر برای خود پدر به کار گیرم و این سخترین کار ممکن یک دانش آموختۀ روزنامه نگاری در مقابل این پدر مهربان است . امروز صاحب قلمانی پدر خویش را از دست دادند که سالهاست از توشۀ این پدر معنوی نام و نان گرفته اند. امروز را را میگریم بر روزهای آتی تحصیلات و سرگردانیم در دنیای اندیشه هایم، امروز را با تمام تلخیش باید به یاد سپرد، باید تجلیل کرد پدری را با  این همه میراث معنوی و با این همه دانش آموخته روحش شاد و یادش گرامی باد و رهش پر رهرو

درگذشت پدر ارتباطات و روزنامه نگاری به همۀ دانش آموختگان این مجموعه نوین دنیای ارتباطات و تمامی صاحبان اندیشه تسلیت می گویم .

تسلیت تنها واژۀ کوچکی است در برابر این مصیبت بزرگ.  

این تنها نوشتۀ کوتاهی است که می توان در این صفحۀ کوچک به جای گذاشت. به عنوان یک شاگردو دانش آموختۀ این استاد امیدوارم که در برابر زحمات این استاد و پدر بزرگوار بتوانیم جامعۀ ارتباطات و روزنامه نگاری را به بهترین نحو ممکن ادامه دهیم و تلاشهای این استاد و میراثی که در این راه برای من و تو به جای گذاشته است بهترین توشۀ راه است

روحش شاد،یادش جاویدان،رهش پر رهرو، تلاشش ماندگار  

مطلبی متفاوت

این نوشته درددل یک دانش آموختۀ روزنامه نگار است بعدسالها انتظار  .

اما این بار کسی قلمش را نشکست،کسی به خودش چیزی نگفت، کسی سد راه تیز کردن قلمش نشد، اما کسی بود که به قلمش توهین کرد . کسی امروز، قلب صاحب  این قلم را شکست تا او بدین باوربرسد کسی هست که با تمام سطح ادعا و تحصیلاتش که گوش فلک را کر می کند قلب صاحب قلم رابشکند و در این بین قلم هم می شکند. قلمی که بدی کسی راباور نداشت .جوهرش خشک می شد اما  از بدی کسی نمی نوشت .اما امشب بایدنوشت باید اصلاح کرد و بایدها دیگر.....

طرف میگه ارزش رشتۀ تو مثل خش و خاساک است اما همین فرد ادعا کننده نمی داند اینجا ........... 

در کشورهای جهان نه برتر از ما، آبرو  ومنزلت ما را نه تنها بالاتر از رشتۀ مثل پزشکی بلکه رکن چهارم دموکراسی می دانند.

حال تو بگو این است و آن است .

من اول قضاوت را به خدا و بعد به مردم می دهم .

در دین محمد رسول الله هیچ گروهی بر گروه دیگری برتری ندارد که نویسندۀ این سطور به جد بر این باور است .فقط د سطور بال خواست وضع دنیا امروز را گوشزد کند.

حال بعد این جمله، قضاوت با مردم است .

لطفاً نظر دهید